Arthur Antunes Coimbra, powszechnie znany jako Zico, to brazylijska legenda futbolu, urodzona 3 marca 1953 roku w Rio de Janeiro. Na marzec 2026 roku będzie obchodził swoje 73. urodziny. Nazywany „Białym Pelé”, swoją wirtuozerią na boisku zyskał światowe uznanie, a sam Pelé uważał go za gracza najbliższego jego poziomowi. Zico jest nie tylko wybitnym zawodnikiem, ale także postacią o bogatej karierze trenerskiej i administracyjnej, a od 2022 roku pełni funkcję doradcy technicznego w japońskim klubie Kashima Antlers, kontynuując swoją wieloletnią więź z tą drużyną.
Najważniejsze fakty:
- Wiek: 71 lat (na marzec 2024)
- Żona/Mąż: brak informacji
- Dzieci: brak informacji
- Zawód: Piłkarz, Trener, Doradca techniczny
- Główne osiągnięcie: Uznawany za jednego z najlepszych piłkarzy wszech czasów, symbol brazylijskiego futbolu, legenda Flamengo.
Kim jest Arthur Antunes Coimbra, znany jako Zico?
Arthur Antunes Coimbra, znany na całym świecie jako Zico, urodził się 3 marca 1953 roku w Rio de Janeiro w Brazylii. Zyskał światowe uznanie jako jeden z najwybitniejszych brazylijskich piłkarzy w historii, często określany przydomkiem „Biały Pelé”. Jego wyjątkowe umiejętności techniczne, wizja gry i skuteczność sprawiły, że był czołowym rozgrywającym swojej epoki. Po zakończeniu kariery piłkarskiej Zico kontynuował swoją pracę w świecie futbolu jako ceniony trener i doradca techniczny, utrzymując silne związki z japońską piłką nożną.
Życie osobiste i wczesne lata
Pasja do futbolu była obecna w rodzinie Coimbrów od dawna. Dwóch starszych braci Zico, Antunes i Edu, również było zawodowymi piłkarzami, co niewątpliwie wpłynęło na jego zainteresowanie tą dyscypliną od najmłodszych lat. Swoje pierwsze kroki stawiał na boisku futsalowym, grając w lokalnej drużynie Juventude. Jego niezwykły talent został szybko dostrzeżony. Już w wieku 14 lat, w 1967 roku, odbył testy w klubie América. Jednak to jego spektakularna skuteczność strzelecka, potwierdzona zdobyciem dziewięciu bramek w jednym meczu dla River Futebol Clube, przyciągnęła uwagę reportera radiowego Celso Garcii. To właśnie Garcia przekonał ojca młodego Artura, by umożliwił mu testy w jednym z najbardziej renomowanych klubów Brazylii – Flamengo.
Kariera klubowa Zico
Początki we Flamengo i rozwój fizyczny
Początki Artura Antunesa Coimbry we Flamengo, w latach 1971–1972, stanowiły wyzwanie pod względem fizycznym. Początkowo uważany za zbyt delikatnego na profesjonalny futbol, przeszedł on rygorystyczny program rozwoju mięśni oraz specjalistyczną dietę, opracowaną przez José Roberto Francalacciego. Ten intensywny trening był kluczowy dla jego późniejszego rozwoju i przygotował go do wymagań zawodowego sportu.
Złota era we Flamengo: Sukcesy i rekordy
Pierwszy, niezwykle owocny okres Zico we Flamengo (1971–1983) zapisał się złotymi zgłoskami w historii klubu. To właśnie wówczas drużyna, z nim na czele, sięgnęła po najbardziej prestiżowe trofea. Wśród nich znalazły się triumfy w Copa Libertadores w 1981 roku oraz w Pucharze Interkontynentalnym w tym samym roku. Ponadto, Zico poprowadził Flamengo do czterech tytułów mistrza Brazylii, co ugruntowało jego status jako legendy klubu. **Zico jest absolutnym rekordzistą Flamengo pod względem strzelonych bramek, zdobywając ich imponującą liczbę 508 w 731 rozegranych meczach.** Liczby te czynią go najlepszym strzelcem w historii tego brazylijskiego giganta.
Transfer do Udinese i Serie A
W 1983 roku Zico przeniósł się do włoskiego klubu Udinese, a jego transfer wyceniono na 4 miliony dolarów. Wydarzenie to wywołało ogromne emocje i kontrowersje we Włoszech, gdzie kibice w Udine protestowali, aby zapewnić jego przybycie. Mimo początkowych przeszkód, Zico udowodnił swoją klasę. W swoim debiutanckim sezonie w Serie A (1983–84) strzelił 19 goli, ustępując jedynie Michelowi Platiniemu o jedno trafienie, co jest tym bardziej imponujące, że rozegrał o 4 mecze mniej z powodu kontuzji.
Powrót do Flamengo i kontuzja
Po powrocie do Flamengo w 1985 roku, kariera Zico została brutalnie przerwana przez poważną kontuzję kolana, której doznał po faulu Márcio Nunesa z drużyny Bangu. Uraz ten wykluczył go z gry na wiele miesięcy, znacząco wpływając na jego formę podczas Mistrzostw Świata w 1986 roku. Mimo tej przeszkody, jego wpływ na grę Flamengo pozostawał ogromny.
Epizod w Japonii: Sumitomo Metals / Kashima Antlers
W 1991 roku Zico zdecydował się przerwać emeryturę, aby dołączyć do japońskiego klubu Sumitomo Metals, który później ewoluował w Kashima Antlers. Jego obecność w Japonii miała kluczowe znaczenie dla promocji nowo powstałej J1 League. Zico szybko stał się lokalną legendą, znaną jako „Bóg Futbolu”, a jego wpływ na rozwój japońskiej piłki nożnej jest nieoceniony. Współpraca z Kashima Antlers trwa do dziś, gdzie od 2022 roku pełni funkcję doradcy technicznego.
Kariera reprezentacyjna Zico
Debiut Zico w reprezentacji Brazylii miał miejsce podczas kwalifikacji do Igrzysk Olimpijskich w 1972 roku. Strzelił wówczas decydującego gola przeciwko Argentynie, jednak brak powołania na same igrzyska w Monachium był dla niego na tyle rozczarowujący, że o mało nie porzucił futbolu. Pomimo tego incydentu, jego droga w barwach „Canarinhos” była długa i pełna sukcesów.
Zico wystąpił na trzech turniejach Mistrzostw Świata: w latach 1978, 1982 i 1986. W 1978 roku zdobył z reprezentacją brązowy medal. Mimo wybitnych osiągnięć, Zico jest często wspominany jako najwybitniejszy brazylijski piłkarz, który nigdy nie wzniósł pucharu świata. Jego kariera reprezentacyjna obfitowała również w kontrowersyjne momenty; podczas Mundialu 1978 sędzia Clive Thomas w niejasnych okolicznościach nie uznał jego gola głową przeciwko Szwecji, twierdząc, że zagwizdał koniec meczu, gdy piłka była jeszcze w powietrzu po rzucie rożnym. **Zico jest piątym najlepszym strzelcem w historii reprezentacji Brazylii, mając na koncie 48 oficjalnych goli zdobytych w 71 występach.**
Styl gry i umiejętności Zico
Zico był uosobieniem klasycznej „dziesiątki” – kreatywnego rozgrywającego o doskonałej wizji pola. Jego gra charakteryzowała się nieprzewidywalnością, a znakiem rozpoznawczym były popisowe podania bez patrzenia (no-look passes) oraz wyjątkowa technika dryblingu. Uznawany jest za jednego z najlepszych specjalistów od rzutów wolnych w historii, zdobywając z nich 101 goli, w tym 62 w meczach oficjalnych. Swoje bramki z rzutów wolnych zdobywał, stosując unikalną technikę mocnego wychylenia ciała do tyłu, co nadawało piłce niezwykłą trajektorię.
Mimo że był naturalnie prawonożny, Zico potrafił grać obiema nogami z niemal taką samą precyzją. Ta wszechstronność czyniła go niezwykle trudnym do zatrzymania dla obrońców i pozwalała mu skutecznie operować na wielu pozycjach ofensywnych. Jego styl gry, łączący finezję z niezwykłą skutecznością, na zawsze zapisał się w historii futbolu.
Nagrody i osiągnięcia
Poziom umiejętności i wpływ Zico na światowy futbol zostały potwierdzone licznymi prestiżowymi wyróżnieniami. W 1999 roku zajął siódme miejsce w głosowaniu jury FIFA na Piłkarza Stulecia, co stanowiło dowód jego pozycji wśród największych legend sportu. W 2004 roku Pelé umieścił go na liście FIFA 100, obejmującej najlepszych żyjących piłkarzy świata z okazji stulecia federacji. **Dwukrotnie, w latach 1981 i 1983, został wybrany Piłkarzem Roku przez renomowany magazyn „World Soccer Magazine”.** Jego wkład w rozwój japońskiej piłki nożnej został uhonorowany w wyjątkowy sposób – przed stadionem Kashima Soccer Stadium w Japonii postawiono pomnik na jego cześć.
| Rok | Nagroda/Wyróżnienie | Źródło/Organizacja |
|---|---|---|
| 1981 | Piłkarz Roku | World Soccer Magazine |
| 1983 | Piłkarz Roku | World Soccer Magazine |
| 1999 | 7. miejsce w głosowaniu na Piłkarza Stulecia | FIFA |
| 2004 | Umieszczony na liście FIFA 100 | Pelé / FIFA |
Kariera trenerska i administracyjna
Po zakończeniu kariery piłkarskiej Zico rozpoczął nową ścieżkę jako trener i działacz sportowy. Jako szkoleniowiec odnosił sukcesy z reprezentacją Japonii, prowadząc ją do zwycięstwa w Pucharze Azji w 2004 roku oraz do startu na Mistrzostwach Świata w Niemczech w 2006 roku. Trenował również tureckie Fenerbahçe, z którym w sezonie 2007–08 dotarł do ćwierćfinału Ligi Mistrzów, co było historycznym osiągnięciem dla tego klubu. Zico pełnił również funkcję Ministra Sportu w Brazylii w rządzie prezydenta Fernando Collora de Mello, gdzie przez około rok wprowadzał istotne przepisy dotyczące biznesowej strony funkcjonowania klubów sportowych.
Kontrowersje
Kariera Zico, choć pełna sukcesów, nie była wolna od kontrowersji. Podczas gry w Udinese we Włoszech został oskarżony przez tamtejsze organy podatkowe o uchylanie się od płacenia podatków. Ta sytuacja przyspieszyła jego decyzję o powrocie do Brazylii w 1985 roku. Innym pamiętnym, choć sportowym, momentem był ćwierćfinał Mundialu 1986 przeciwko Francji. Zico, wchodząc z ławki jako rezerwowy, zmarnował rzut karny w regulaminowym czasie gry, co mogło zaważyć na awansie Brazylii do dalszej fazy turnieju.
Ciekawostki z życia Zico
Postać Zico inspiruje nie tylko na boisku, ale także poza nim. Brazylijski piosenkarz Jorge Ben Jor napisał na jego cześć piosenkę zatytułowaną „Camisa 10 da Gávea”, która pomogła zbudować mistyczną otoczkę wokół numeru 10 w klubie Flamengo. **Zico jest autorem hat-tricka w meczu otwarcia profesjonalnej ligi japońskiej J.League, kiedy to jego Kashima Antlers pokonała Nagoya Grampus 5:0.**
Arthur Antunes Coimbra, znany jako Zico, pozostaje jedną z najbardziej ikonicznych postaci w historii brazylijskiego i światowego futbolu. Jego niezwykłe umiejętności piłkarskie, w połączeniu z długą i wpływową karierą trenerską oraz administracyjną, zapewniły mu miejsce w panteonie największych sportowców. Zico nie tylko inspirował miliony kibiców swoją grą, ale także przyczynił się do rozwoju dyscypliny na wielu kontynentach, pozostawiając po sobie trwałe dziedzictwo.
Często Zadawane Pytania (FAQ)
Kim jest Zico w K-popie?
Zico to znany południowokoreański raper, autor tekstów i producent muzyczny. Jest rozpoznawalny jako lider grupy Block B, a także jako artysta solowy.
W jakich latach grał Zico?
Zico jako piłkarz grał głównie w latach 70. i 80. XX wieku, zdobywając wiele prestiżowych trofeów. Jego kariera reprezentacyjna trwała od 1974 do 1986 roku.
Czy Zico zdobył Złotą Piłkę?
Nie, Zico nigdy nie zdobył Złotej Piłki. Nagroda ta jest przyznawana dla najlepszego piłkarza grającego w Europie, a Zico przez większość kariery grał w Brazylii.
Ile goli z rzutów wolnych zdobył Zico?
Zico słynął z mistrzowskiej egzekucji rzutów wolnych, szacuje się, że zdobył ich ponad 60 w oficjalnych meczach. Choć dokładna liczba może się różnić w zależności od źródeł, jest on powszechnie uznawany za jednego z najlepszych wykonawców tego elementu gry w historii.
Źródła:
https://en.wikipedia.org/wiki/Zico_(footballer)
